FRONT PAGE (1) posted by MSN on 10-12-2005

===================================================
◙ POEMS TO REMEMBER:

شرف و قيمت و قدر تو به فضل و هنر است / نه بديدار و به د ينار و به سود و به ز يان
هر بزرگي كه به فضل و به هنر گشت بزرگ / نشو د خرد به بد گفتن بهما ن و فلا ن
گر چه بسيا ر بما ند بنيا م ا ند ر تيغ / نشو د كند و نگر د د هنر تيغ نها ن
و ر چه ا ز چشم نها ن گرد د ما ه ا ند ر ميغ / نشو د تيره و ا فروخته با شد بميا ن
شير هم شير بو د گر چه به زنجير بو د / نبر د بند و قلاد ه شر ف شير ژ يا ن
با ز هم با ز بو د و ر چه كه ا و بسته بو د / شرف با ز ي ا ز و با ز فكند ن نتو ا ن

‘ ﺪ ﺍﺪﻳﺑ ﻥﻳ ﺍ ﺲ ﺎﺴﺤ ﺍ ﻡ ﺩﮋﮐ
‘ ﻡﻫ ﺎﮔﺭﮕﺟﺮ ﺩ ﺍﺮ ﺩﻭﺨ ﻦﻳﮔ ﺁﺭﻫﺯ ﻡﺸﺧ ‘ ﺪﻧ ﺍﻭ ﺪ ﻰﻤ
‘ ﻡﻧ ﺍﺩ ﻰﻣ ﻪﻧ ﺩﻭﺨ
! ﻡﻫ ﺍﻭﺧ ﻰﻣ ﻪﭽ ‘ ﻡﻳﻭﺠ ﻰﻣ ﻪﭽ‘ ﻢﻳﻭﮔ ﻰﻣ ﻪﭽ

هم خدا لطيف ا ست و هم هنر و هم عشق و
هرسه را ما بى چگونه اد را ك مى‏كنيم
و ا گر با چگونه شد د يگر نه خدا ست و نه عشق و نه هنر

چکا مه ی کوچ
کمان سرخ شفق ، ناوک کلاغان را/ به بازوان کبود درختها انداخت
و زخم ملتهب لانه ها ، دهان وا کرد/ کسی ز شهر خبر آورد
که خانه هاهمه تاریکترزتابوت ست/هواهنوز پرازبوی خون وباروت ست
تفنگداران،فانوس های روشن را/به دودوشعله بدل می کنندومی خندند
وهیچ مستی ،درکوچه هانمی نالد / وهیچ بادی ،در برگ ها نمی خواند
کسی زشهرخبرآورد/که عشقهاهمه بیمارند/تمام پنجره هاچشمهای تبدارند
که رقص چلچله هارادرآسمان بهاربه خواب می بینندورقص آدمیان را
فرازچوبه ی دار/ به یادمی آرند/ ودارهاهمگی بارآدمی دارند
کسی ز شهر خبر آورد/که قتل عام گل قالی
به چکمه های گل آلود / رنگ خون داده ست
و دیگرآ ینه ، نیروی تندحافظه را/ به بی حواسی پیری سپرده است
و ماه ،ازسردیوارهای خشتی شهر/ نگاه می کند آیینه های خالی را
وپیش می آیدتا گونه های خیسش را/به شیشه های کبوددریچه چسباند
چراغ می گوید/ که در سیاهی دهلیز انتظار ، کسی نیست
صدای زمزمه ی دوردست اشباح ست/که ازدرون شبستان به گوش می آید
وشب ،ز باغ خبرمی دهد که زرگر ابر/ نمی تراشد دیگر نگین شبنم را
که تاسپیده دمان درعروسی گل ها/به روی پنجه ی لرزان برگ بنشاند
و با د می گوید
که هیچ برگی بر شاخه ها نمی ماند/درخت ، جاذبه ی رقص را نمی داند
برهنه بر لب جوی ایستاده/ و دست را به دعا سوی آسمان کرده ست
مگرپشیز مسین ستاره ای را، باز/ ازین توانگربی آبروی ، بستاند
زمین ، سراسر، تاریک است/ و هیچ نوری ، بازی نمی کند در آب
که انعکاسش بر طاق آسمان افتد
تو ، جامه دان سفر بربند/ و رو به ساحل دیگر کن
مگرکه درشب بی حاصل غریبی ها/ غم تو،دانه ی اشکی به خاک بفشاند
نادر نادرپور