Poem 122: The First Choice
دو زلفانت بود تار ربابم/ چه میخواهی ازین حال خرابم
تو که با ما سر یاری نداری/ چرا هر نیمه شب آیی بخوابم
* (بابا طاهر عریان)
نخستین ا نتخا ب
تو که صدعشوه می ریزی به خوابم/ کجا دا نی زعشق بی حسا بم
که همچون بنده ی در گاه عشقت / سراز فرمان توهرگز نتا بم
یکی تصویر_ نازت روبریم / به منز لگاه_ عشق هرسو شتا بم
وگرآنجا ترا یکدم نه بینم / نشان رد_پای ات را بیا بم
ندارم لحظه ای تاب جدایی/ که ازدوری و هجران درعذ ا بم
ودرعرش_ سپهر_خوبرویان/ تو هستی : آ فتا بم ، ماهتا بم
تو که هر نیمه شب آیی سراغم/ و ازفردای عشق پرسی جوا بم
قرار_عشق_من با تو،مدا م است/ که ثبت است شرح آن در هرکتا بم
ترا جزهمدل وهمد م نجویم / عزیزم :ای نخستین ا نتخا بم
کجا دا نی زعشق بی حسا بم/ تو که صدعشوه می ریزی به خوابم
منوچهر سعا دت نوری * The English version of Baba Taher's poem as translated by Elizabeth Curtis Brenton:
With two strands of thy hair will I string my rebāb,
In my wretched state what canst thou ask of me?
Seeing that thou hast no wish to be my Love,
Why comest thou each midnight, in my sleep?
 Send to friend
Back to Main Page
|
